la segunda

 

El faro



A nos, quer terrestres, quer acuáticos, nadie nunca preguntóunos adónde preferiríamos naufragar. Si esquecer do mundo en terra, si facerlo na mar.

Certamente, a pregunta es ociosa, Porque, pa nos, no hay terra sin auga, ni mar (o que es mar de verdá) sin terra adonde se bese.

(Dice o chorus: Asi que xa vamos vindo o final deste arrecorrido circular)

Esto é, si tuvesen a ben facernos a pregunta, a resposta seria neblinosa: alhí, adonde se acercan. Pero, mais como nos non somos dos das diáfanas saparaÇoes, mas ben dixéramos: de alhá, de adonde confúndanse os dominios (e mal os leven, a os dominios e a seus amos, os demonios e os melgallos), de alhá, de donde nin a terra es mar, nin a mar es terra. De alhá, anone a terra, a ti, tú, probe nauta, nada que eres na inmensidade, trata de iluminarte; d’alhí, en donde a luz dícete: “Aquí estou: agora sabes de ti, de quen eres e de adonde estás”.

Ah!

Entonces o faro.

Entonces a luz. Entonces a lume.

Díxeme adónde a terra, adónde a mar.

E o náufrago dixe

Nin terra nin mar

Solo ti

Amor meu.





Entradas populares de este blog

y veo que la cuarta, también

y vamos por una tercera

Arranca la actividad Desde el Rincón de la Izquierda