El primero, para probar
El faro
A nos, quer terrestres, quer acuáticos, nadie nunca preguntóunos adónde preferiríamos naufragar. Si esquecer do mundo en terra, si facerlo na mar.
Certamente, a pregunta es ociosa, Porque, pa nos, no hay terra sin auga, ni mar (o que es mar de verdá) sin terra adonde se bese.
(Dice o chorus: Asi que xa vamos vindo o final deste arrecorrido circular)
Esto é, si tuvesen a ben facernos a pregunta, a resposta seria neblinosa: alhí, adonde se acercan. Pero, mais como nos non somos dos das diáfanas saparaÇoes, mas ben dixéramos: de alhá, de adonde confúndanse os dominios (e mal os leven, a os dominios e a seus amos, os demonios e os melgallos), de alhá, de donde nin a terra es mar, nin a mar es terra. De alhá, anone a terra, a ti, tú, probe nauta, nada que eres na inmensidade, trata de iluminarte; d’alhí, en donde a luz dícete: “Aquí estou: agora sabes de ti, de quen eres e de adonde estás”.
Ah!
Entonces o faro.
Entonces a luz. Entonces a lume.
Díxeme adónde a terra, adónde a mar.
E o náufrago dixe
Nin terra nin mar
Solo ti
Amor meu.